Fereydoon Moshiri Galery Picture Page

آخرين جرعه اين جام

[آخرين جرعه اين جام ] [ آرزوي پاك] [ اسير] [بابا لالا نكن] [ بهترين بهتربن من][ چراغي در افق][ چشم من روشن][ دل افروزان شادي ][ عشق][ اي خفته روزگار] [جام اگر بشكست ] [كوچه ] [مكتب عشق ] [شراب شعر چشمهاي تو ]

همه ميپرسند

چيست در زمزمه مبهم آب

چيست در همهمه دلكش برگ

چيست در بازي آن ابر سپيد

روي اين آبي آرام بلند

كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش كبوترها

چيست در كوشش بي حاصل موج

چيست در خنده جام

كه تو چندين ساعت

مات و مبهوت به آن مي نگري

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

مه به اين آبي آرام بلند

نه به اين خلوت خاموش كبوترها

نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام

من به اين جمله نمي انديشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل يخ را با باد

نفس پاك شقايق را در سينه كوه

صحبت چلچله ها را با صبح

بغض پاينده هستي را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را ميشنوم

مي بينم

من به اين جمله نمي انديشم

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي

تك و تنها به تو مي انديشم

همه وقت

همه جا

من به ر حال كه باشم به تو ميانديشم

تو بدان اين را تنها تو بدان

تو بيا

تو بمان با من تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

اينك اين من كه به پاي تو درافتاده ام باز

ريسماني كن از آن موي دراز

تو بگير

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستي تو بجوش

من همين يك نفس از جرعه جانم باقي است

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش

آرزوي پاك

پر.از دسته جمعي مرغابيان شاد

بر پرنيان آبي روشن

در صبح تابناك طلايي

آه اي آرزوي پاك رهايي

اسير

جان مي دهم به گوشه زندان سرنوشت

سر را به تازيانه او خم نميكنم

افسوس بر دو روزه هستي نمي خورم

زاري براين سراچه ماتم نمي كنم

با تازيانه هاي گرانبار جانگداز

پندارد آنكه روح مرا رام كرده است

جان سختيم نگر كه فريبم نداده است

اين بندگي كه زندگيش نام كرده است

بيمي به دل ز مرگ ندارم كه زندگي

جز زهر غم نريخت شرابي به جام من

گر به من تنگناي ملال آور حيات

آسوده يك نفس زده باشم حرام من

تا دل به زندگي نسپارم به صد فريب

مي پوشم از كرشمه هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان ميكنم به اشك

تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

اي سرنوشت از تو كجا مي توان گريخت

من راه آشيان خود از ياد برده ام

يك دم مرا به گوشه راحت رها مكن

با من تلاش كن كه بدانم نمرده ام

اي سرنوشت مرد نبردت منم بيا

زخمي دگر بزن كه نيفتاده ام هنوز

شادم از اين شكنجه خدا را مكن دريغ

روح مرا در آتش بيداد خود بسوز

اي سرنوشت هستي من در نبرد تست

بر من ببخش زندگي جاودانه را

منشين كه دست مرگ ز بندم رها كند

محكم بزن به شانه من تازيانه را

بابا لالا نكن

سراپا درد افتادم به بستر

شب تلخي به جانم آتش افروخت

دلم در سينه طبل مرگ مي كوفت

تنم از سوز تب چون كوره مي سوخت

ملال از چهره مهتاب مي ريخت

شرنگ از جام مان لبريز ميشد

به زير بال شبكوران شبگرد

سكوت شب خيال انگيز مي شد

چه ره گم كرده اي در ظلمت شب

كه زار و خسته واماند ز رفتار

ز پا افتاده بودم تشنه بي حال

به جنگ اين تب وحشي گرفتار

تبي آنگونه هستي سوز و جانكاه

كه مغز استخوان را آب مي كرد

صداي دختر نازك خيالم

دل تنگ مرا بي تاب مي كرد

بابا لالا نكن فرياد ميزد

نمي دانست بابا نيمه جان است

بهار كوچكم باور نمي كرد

كه سر تا پاي من آتش فشان است

مرا مي خواست تا او را به بازي

چو شب هاي دگر بر دوش گيرم

برايش قصه شيرين بخوانم

به پيش چشم شهلايش بميرم

بابا لالا نكن مي كرد زاري

بسختي بسترم را چنگ مي زد

ز هر فرياد خود صد تازيانه

بر اين بيمار جان آهنگ مي زد

به آغوشم دويد از گريه بي تاب

تن گرمم شراري در تنش ريخت

دلش از رنج جانكاهم خبر يافت

لبش لرزيد و حيران در من‌آويخت

مرا با دست هاي كوچك خويش

نوازش كرد و گريان عذر ها گفت

به آرامي چو شب از نيمه بگذشت

كنار بستر سوزان من خفت

شبي بر من گذشت آن شب كه تا صبح

تن تبدار من يكدم نياسود

از آن با دخترم بازي نكردم

كه مرگ سخت جان همبازيم بود

بهترين بهترين من

زرد و نيلي و بنفش

سبز و آبي و كبود

با بنفشه ها نشسته ام

سالهاي سال

صيحهاي زود

در كنار چشمه سحر

سر نهاده روي شانه هاي يكدگر

گيسوان خيس شان به دست باد

چهره ها نهفته در پناه سايه هاي شرم

رنگ ها شكفته در زلال عطرهاي گرم

مي ترواد از سكوت دلپذيرشان

بهترين ترانه

بهترين سرود

مخمل نگاه اين بنفشه ها

مي برد مرا سبك تر از نسيم

از بنفشه زار باغچه

تا بنفشه زار چشم تو كه رسته در كنار هم

زرد و نيلي و بنفش

سبز و آبي و كبود

با همان سكوت شرمگين

با همان ترانه ها و عطرها

بهترين هر چه بود و هست

بهترين هر چه هست و بود

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترين بهشت ها گذشته ام

من به بهترين بهار ها رسيده ام

اي غم تو همزبان بهترين دقايق حيات من

لحظه هاي هستي من از تو پر شده ست

آه

در تمام روز

در تمام شب

در تمام هفته

در تمام ماه

در فضاي خانه كوچه راه

در هوا زمين درخت سبزه آب

در خطوط درهم كتاب

در ديار نيلگون خواب

اي جدايي تو بهترين بهانه گريستن

بي تو من به اوج حسرتي نگفتني رسيده ام

اي نوازش تو بهترين اميد زيستن

در كنار تو

من ز اوج لذتي نگفتني گذشته ام

در بنفشه زار چشم تو

برگهاي زرد و نيلي و بنفش

عطرهاي سبز و آبي و كبود

نغمه هاي ناشنيده ساز مي كنند

بهتر از تمام نغمه ها و سازها

روي مخمل لطيف گونه هات

غنچه هاي رنگ رنگ ناز

برگهاي تازه تازه باز مي كنند

بهتر از تمام رنگ ها و رازها

خوب خوب نازنين من

نام تو مرا هميشه مست مي كند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهاي ناب

نام تو اگر چه بهترين سرود زندگي است

من ترا به خلوت خدايي خيال خود

بهترين بهترين من خطاب ميكنم

بهترين بهترين من

چراغي در افق

به پيش روي من تا چشم ياري ميكند درياست

چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست

در اين ساحل كه من افتاده ام خاموش

غمم دريا دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق هاست

خروش موج با من مي كند نجوا

كه هر كس دل به دريا زد رهايي يافت

مرا آن دل كه بر دريا زنم نيست

ز پا اين بند خونين بركنم نيست

اميد آنكه جان خسته ام را

به آن ناديده ساحل افكنم نيست

چشم من روشن

آخر اي دوست نخواهي پرسيد

كه دل از دوري رويت چه كشيد

سوخت در آتش و خاكستر شد

وعده هاي تو به دادش نرسيد

داغ ماتم شد و بر سينه نشست

اشك حسرت شد و بر خاك چكيد

ن همه عهد فراموشت شد

چشم من روشن روي تو سپيد

جان به لب آمده در ظلمت غم

كي به دادم رسي اي صبح اميد

آخر اين عشق مرا خواهد كشت

عاقبت داغ مرا خواهي ديد

دل پر درد فريدون مشكن

كه خدا بر تو نخواهد بخشيد

دل افروزان شادي

نسيم صبح بوي گل پراكند

افق دريايي از نور است و لبخند

دل افروزان شادي را صلا زن

سيه كاران غم را در فروبند

عشق

در پي آن نگاه هاي بلند

حسرتي ماند و

آه هاي بلند

اي خفته روزگار

روي چمن از شكوفه ها رنگين شد

وز عطر اقاقيا هوا سنگين شد

در نغمه هر چلچله پيغامي هست

كاي خفته ر.زگار فروردين شد

جام اگر بشكست

زندگي در چشم من شبهاي بي مهتاب را ماند

شعر من نيلوفر پژمرده در مرداب را ماند

ابر بي باران اندوهم

خار خشك سينه كوهم

سالها رفته است كز هر آرزو خالي است آغوشم

نغمه پرداز جمال و عشق بودم آه

حاليا خاموش خاموشم

ياد از خاطر فراموشم

روز چون گل ميشكوفد بر فراز كوه

عصر پرپر مي شود اين نوشكفته در سكوت دشت

روزها اين گونه پر پر گشت

چون پرستوهاي بي آرام در پرواز

رهروان را چشم حسرت باز

اينك اينجا شعر و ساز و باده آماده است

من كه جام هستيم از اشك لبريز است ميپرستم

در پناه باده بايد رنج دوران را ز خاطر بر د

با فريب شعر بايد زندگي را رنگ ديگر داد

در نواي ساز بايد ناله هاي روح را گم كرد

ناله من ميترواد از در و ديوار

آسمان اما سراپايش گوش و خاموش است

همزباني نيست تا گويم بزاري اي دريغ

ديگرم مستي نمي بخشد شراب

جام من خالي شدست از شعر ناب

ساز من فرياد هاي بي جواب

نرم نرم از راه دور

روز چون گل ميشكوفد بر فراز كوه

روشنايي مي رود در آمان بالا

ساغر ذرات هستي از شراب نور سرشار است اما من

همچنان در ظلمت شبهاي بي مهتاب

همچنان پژمرده در پهناي اين مرداب

همچنان لبريز ز اندوه مي پرسم

جام اگر بشكست

ساز اگر بگسست

شعر اگر ديگر به دل ننشست

كوچه

بي تو مهتاب شدم باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خللوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به سنگ زدي من رميدم نه گسستم

بازگفتم كه نتو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي دردامناندوه كشيدم

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

مكتب عشق

سيه چشمي به كار عشق استاد

درس محبت ياد مي داد

مرا از ياد برد آخر ولي من

بجز او عالمي را بردم از ياد

شراب شعر چشمهاي تو

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه انديشه ام انديشه فرداست

وجودم از تمناي تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بيدار است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

خيالم چون كبوترهاي وحشي مي كند پرواز

رود آنجا كه مي يافتند كولي هاي جادو گيسوش شب را

همان جا ها كه شب ها در رواق كهكشان ها خود مي سوزند

همان جاها كه اختر ها به بام قصر ها مشعل مي افروزند

همان جاها كه رهبانان معبدهاي ظلمت نيل مي سايند

همان جا ها كه پشت پرده شب دختر خورشيد فردا را مي آرايند

همين فرداي افسون ريز رويايي

همين فردا كه راه خواب من بسته است

همين فردا كه روي پرده پندار من پيداست

همين فردا كه ما را روز ديدار است

همين فردا كه ما را روز آغوش و نوازش هاست

همين فردا همين فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بيدار است

سياهي تار مي بندد

چراغ ماه لرزان از نسيم سرد پاييز است

دل بي تاب و بي آرام من از شوق لبريز است

به هر سو چشم من رو ميكند فرداست

سحر از ماوراي ظلمت شب مي زند لبخند

قناري ها سرود صبح مي خوانند

من آنجا چشم در راه توام ناگاه

ترا از دور مي بينم كه مي آيي

ترا از دور مي بينم كه ميخندي

ترااز دورمي بينم كه مي خندي و مي آيي

نگاهم باز حيران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خويش خواهم ديد

سرشك اشتياقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت

برايت شعر خواهم خواند

برايم شعر خواهي خواند

تبسم هاي شيرين ترا با بوسه خواهم چيد

وگر بختم كند ياري

در آغوش تو

اي افسوس

سياهي تار مي بندد

چراغ ماه لرزان از نسيم سرد پاييز است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز

زمان در بستر شب خوابو بيدار است

شراب

بدين افسونگري وحشي نگاهي

مزن بر چهره رنگ بي گناهي

شرابي تو شراب زندگي بخش

شبي مي نوشمت خواهي نخواهي

فريدون مشيري