 |
|
همه ساله بيش از نيم ميليون زن (که ۹۹درصد آنها در کشورهاي درحال توسعه زندگي مي کنند) در اثر عوارض مربوط به حاملگي و زايمان و ۷۰۰۰۰ نفر به علت سقط غير بهداشتي ميميرند. ۷ ميليون کودک سالانه بدليل اينکه مادرانشان از نظر فيزيکي براي بارداري و زايمان ، آمادگي نداشته و يا فاقد مراقبت بارداري کافي بوده اند ، مي ميرند . اينها و ساير يافته هاي تکان دهنده و دردناک ، آمارهاي اساسي مورد نياز براي کسب حقوق زنان مي باشند . در دهه ۱۹۹۰ اين آمارها تقريباً در هر کنفرانس جهاني مورد بحث قرار گرفته اند . در کنفرانس بين المللي ايالات متحده (سال ۱۹۹۴) در زمينه جمعيت و توسعه (ICPD) که در قاهره تشکيل شد و در کنفرانس جهان چهارم (سال ۱۹۹۵) که در زمينه زنان (FWCW) در پکن برگزار شد ، سرانجام حقوق باروري زنان بعنوان يکي از بخشهاي حقوق بشر که تقريباً در چندين معاهده به آن متعهد گرديده اند ، پذيرفته شد . اين حقوق عبارتند از : Ø حق زندگي ، آزادي و امنيت Ø حق رهاشدن از تبعيض جنسي Ø حق دسترسي به بهداشت ، بهداشت باروري و تنظيم خانواده Ø حق تغيير دادن اعمال مرسومي که سبب تبعيض برعليه زنان مي شود Ø حق محفوظ ماندن حريم شخصي Ø حق انتخاب در ازدواج و شروع زندگي خانوادگي Ø حق تصميم گيري در مورد تعداد فرزندان و فاصله گذاري بين آنها Ø حق شکنجه نديدن يا مورد ساير خشونتها و رفتار هاي پست غير انساني و تنبيه قرار نگرفتن Ø حق رهايي از آزار جنسي و بهره برداري جنسي Ø حق لذت بردن از پيشرفت علمي و رضايت از کسب تجربه گنجانيدن حقوق باروري بعنوان بخش عمده اي از حقوق انساني زنان ، گام مهمي در جهت بسيج اطلاع رساني جهاني (world campaign) بوده است . چون اين حقوق در برگيرنده بعضي از جنبه هاي بهداشت زنان و زندگي آنها مي باشد ، از لحاظ حساسيت موضوع در سطوح ملي و منطقه اي مطمئناً متفاوت خواهد بود . به هر حال درتمام ملل دنيا يک گرايش عمومي در تامين حقوق زنان و رساندن آن به بالاترين سطح استاندارد در زمينه توانمندسازي مراقبت بهداشت باروري قابل قبول و به دور از تبعيض ، اجبار و خشونت وجود دارد .
|
||||||
|
|
